به گزارش ساختمان نیوز به نقل از خبرگزاری مهر، اقتصاد ایران در شرایطی قرار دارد که نشانه‌هایی از یک آسیب عمیق در ساختارهای آن مشهود است؛ این آسیب، که ریشه در دهه ۹۰ خورشیدی دارد، تأثیرات گسترده‌ای بر زندگی میلیون‌ها ایرانی گذاشته است. این زخم اقتصادی، ترکیبی از میراث اقتصاد نفتی دوران پهلوی، فشارهای ناشی از تحریم‌های بین‌المللی و ناکارآمدی‌های مدیریتی است که ناشی از رویکردی است که حل مسائل را در خارج از مرزها جستجو می‌کند، به جای تمرکز بر ظرفیت‌های داخلی.

در طول دهه ۹۰، دولت وقت ایران محور اصلی سیاست‌های خود را بر پایه مذاکره با ایالات متحده و کشورهای غربی قرار داد. این رویکرد با این امید پیش رفت که دستیابی به توافقی جامع، موسوم به برجام، می‌تواند منجر به رفع تمامی تحریم‌های اعمال‌شده شود. با این حال، پس از امضای برجام و مدتی از اجرای آن، ایالات متحده از این توافق خارج شد و تحریم‌ها نه تنها لغو نشدند بلکه تشدید نیز شدند. این اقدام، همراه با فعال‌سازی مکانیسم ماشه توسط تروئیکای اروپایی، منجر به کوچک‌تر شدن سفره‌های مردم و افزایش فشارهای اقتصادی گردید. این تجربه نشان داد که گره زدن اقتصاد کشور به تحولات خارجی و وعده‌های بین‌المللی می‌تواند چه پیامدهای ناگواری به دنبال داشته باشد و یک دهه عقب‌ماندگی اقتصادی را به کشور تحمیل کند.

با این حال، برخی از همان افرادی که پیش‌تر تمام امید خود را به یک ایده غیرواقعی و خیالی معطوف کرده بودند، اکنون در تلاشند تا با یافتن مقصران جدید و ارائه آدرس‌های غلط در فضای رسانه‌ای، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند. رسانه‌های وابسته به این جریان، هم‌صدا با دشمنان، سعی می‌کنند توجهات را از اشتباهات خود منحرف کرده و رهبر انقلاب را هدف قرار دهند؛ شخصیتی که پیش از این هشدار داده بود که راه حل مشکلات اقتصادی در مذاکرات خارجی نیست، بلکه در توانمندی‌های داخلی کشور نهفته است.

رهبر انقلاب، برخلاف برخی مدیران که از دیدن مشکلات چشم‌پوشی می‌کنند، بارها و بارها به صراحت از مشکلات معیشتی مردم سخن گفته‌اند. ایشان تأکید کرده‌اند که مشکلات داخلی، زمینه را برای تأثیرگذاری شبکه‌های خارجی و اقدامات خصمانه آمریکا فراهم می‌کنند. از این رو، حل این مشکلات باید در داخل کشور و با اتکا به توانمندی‌های داخلی صورت پذیرد.

ایشان با نام‌گذاری سال‌ها با شعارهای اقتصادی، ابلاغ سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و تأکید بر تقویت تولید ملی و استفاده از ظرفیت‌های داخلی، مسیری روشن برای حل مشکلات اقتصادی کشور ترسیم کرده‌اند. ایشان معتقدند که اقتصاد مقاومتی به این معناست که در صورت وجود سختی‌ها، این مدیران و مسئولان هستند که باید بار اصلی آن را به دوش بکشند، نه مردم عادی. همچنین، نباید سرنوشت معیشت مردم به وعده‌های غیرقابل اعتماد قدرت‌های خارجی گره زده شود.

ایشان با اینکه با تکیه بر مذاکره برای حل مسائل اقتصادی موافق نبوده‌اند، اما همواره به دولت‌های منتخب مردم فرصت داده‌اند تا ایده‌های خود را بیازمایند. از توافق سعدآباد گرفته تا برجام و مذاکرات عمان، ایشان همواره به دولت‌ها میدان داده‌اند تا تجربه نشان دهد که مسیر واقعی نجات، فعال‌سازی ظرفیت‌ها و توان داخلی کشور است، نه چشم دوختن به درهای بسته غربی‌ها.

رهبر انقلاب همواره از مسئولان خواسته‌اند که با بهره‌برداری خردمندانه از امکانات داخلی و ظرفیت‌های درون‌زای کشور، مشکلات اقتصادی را حل کنند و امید خود را به خارج از مرزها ندوزند. ایشان معتقدند که همان‌گونه که در عرصه‌های دفاعی و علمی به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته‌ایم، در عرصه اقتصادی نیز می‌توانیم به پیشرفت‌های قابل توجهی برسیم، به شرط آنکه از ساده‌اندیشی‌های گذشته درس بگیریم و از تجربه دولت غربگرا عبرت بگیریم.

ایشان تاکید دارند که تحریم‌ها قابل علاج هستند، اما راه حل آن عقب‌نشینی نیست، بلکه تکیه بر توانایی‌های ملی است. همان‌گونه که در میدان دفاعی و عرصه‌های علمی و… به قله رسیدیم، در اقتصاد هم می‌توانیم؛ به شرط آنکه ساده‌اندیشی‌های گذشته دوباره تکرار نشود و از تجربه‌ی دولت غربگرا عبرت گرفته شود.

منبع: خبرگزاری مهر